Nieuwe ogen

Geplaatst op | Geef een reactie

Marcel Proust schreef ooit zo mooi: ‘De ware ontdekkingsreis ligt niet in het verkennen van nieuwe streken, maar in het kijken met nieuwe ogen.’
We kunnen weer minder op pad, we kunnen weer minder sporten, we zien weer minder mensen. We zien weer vaker dezelfde mensen, we maken weer vaker hetzelfde wandelingetje.

Mijn pleidooi: kijk met andere ogen naar de dingen om je heen, kijk met nieuwe ogen naar je werk, kijk met nieuwe ogen naar je geliefden, kijk met nieuwe ogen naar jezelf. Doe het eens anders. De herfst is toch al de tijd van meer inkeer. Dus laat je niet kisten door beperkingen, maar maak er wat van. Zou zomaar een start van een nieuw begin kunnen zijn.

The Big Five, Corona en de Ratrace

Geplaatst op | Geef een reactie

Pasgeleden ontmoette ik een man die behoorlijk de balen van corona had. Hij voelde zich behoorlijk ingeperkt door ‘de overheid’. Hij vertelde uitgebreid over de trip die hij had willen maken naar Afrika, om ’The Big Five’ te zien. En dat ging nu mooi niet lukken. En hij was zijn baan nog kwijt ook, dat was waar hij eigenlijk voor kwam. Maar ja, de droom over ‘The Big Five’ stond wel in de weg. Ik zei dat ik zijn balen begreep, we praatten er wat over.

Ogen dicht
Hij werd wat rustiger, zakte wat in zijn lijf. ‘Ik heb nog wel een ideetje als je daar open voor staat’, zei ik. Hij keek me nieuwsgierig aan. ‘Doe je ogen maar even dicht, zak wat verder weg in die stoel, je bent nu op die steppe… Zie je achter dat groepje bomen die olifant daar en oohh kijk, er is ook een kleintje bij. Moet je dat kleine slurfje zien, wat lief. Bijzonder he, om dat zo te zien, wat een voorrecht! En oh kijk, ze lopen nu heel langzaam onze kant op, zo heel nieuwsgierig… Mooi he? En nu gaan we weer stukje verder rijden… raampje open, hé een leeuw, moet je die manen zien, wat indrukwekkend…’ En zo gingen we nog even door.

Naar binnen
Ik zag hem ontspannen, met een glimlach op zijn gezicht. Na een tijdje zei ik ‘doe je ogen maar open. Was het mooi?’ Ja, zei hij glunderend. ‘Nou, je hebt The Big Five gezien. Scheelt een hoop gedoe he? Geen vliegtuig, geen milieuvervuiling, geen stress…
Je kunt er komen door te reizen in je hoofd. We hebben nu genoeg naar buiten gekeken, zullen we nu naar binnen gaan kijken, op zoek naar een baan die past bij jouw natuur? Je hebt immers wel genoeg in die ratrace gezeten…’

Vergelijken is ‘killing‘

Geplaatst op | Geef een reactie

Veel leed ontstaat door te vergelijken. Vergelijken met je buurman, je succesvolle broer of die ene collega die meer verdient voor hetzelfde werk. Een prachtig verhaal vind je in het dagboek ‘Merkstenen’ van Dag Hammerskjöld (VN secr.-generaal van 1953 tot 1961, Hammarskjöld wordt wel gezien als de grondlegger van vredesmissies).

“Hij kwam aanlopen met zijn kleine meisje. Ze was op haar paasbest. Je kon zien hoe bezorgd ze was voor haar prachtige jas. Anderen zagen het ook – zagen, onverschillig, dat het de mooie jas van een ander klein meisje geweest was, een jas die haar beste dagen gehad had.
Voor in de middag was het in de zonneschijn een waar feest geweest. Nu waren de meeste mensen al naar huis. De ballonverkopers telden hun verdiensten van die dag na. Ook de zon had op haar tijd gelet en zich achter een wolk te ruste gelegd. Het was dus erg eenzaam en somber toen hij met zijn kleine meisje kwam aanlopen, om te genieten, van de lentevreugde en om zich te verwarmen in de nieuwe, frisse paaszon.
Maar ze was tevreden. Ze waren allebei tevreden. Want ze hadden zich een nederigheid geleerd die […] nooit vergelijkt, die niet dat wat is wil ruilen voor ‘iets anders’ of ‘meer’.”

Veel mensen hebben voortdurend een ideaalbeeld van zichzelf voor ogen. Daar moet ze aan voldoen. Dat is pas echt vermoeiend. Streven naar iets wat je eigenlijk niet bent, kost zoveel energie. En is het geen beter idee om je eigen natuur te ontwikkelen zodat je meer en meer tot je recht komt?
Tijd voor coaching?

Opsteker bij start nieuwe seizoen!

Geplaatst op | Geef een reactie

Onderstaande mail kreeg ik van een coachee. Toen hij in december bij me kwam zat hij helemaal ‘in z’n hoofd’, kon moeilijk contact maken met z’n gevoel en was toe aan een volgende loopbaanstap. Half augustus vroeg ik hoe het nu ging:

‘Hi Erik, met mij gaat het erg goed. M’n nieuwe baan bevalt top en ik zit daar echt op m’n plek. Ze zijn ook erg blij met mij, dus een mooie match! Maar veel belangrijker is dat ik merkte dat ik sinds april echt in m’n kracht stond en me op mezelf en kids kan focussen. De rust en vertrouwen die dat gaf zorgde echt voor een ommekeer in mijn gemoedstoestand en zelfvertrouwen. Zomaar onverwacht is ook ineens een nieuwe liefde op m’n pad gekomen. Die zag ik even niet aankomen en ik vaar volledig op mijn kompas qua gevoel. Het kan verkeren in het leven blijkt wel. Natuurlijk is het allemaal nog afwachten waar het heen gaat en niks is zeker, maar voor nu voelt het erg goed en fijn. Dus: gaat top met mij! 😁
Alles mede dankzij jouw hulp en de sessies. Durf nu echt volledig op m’n gevoel te vertrouwen en zit nog maar weinig in dat “hoofdkantoor”. Wat je me aan het begin al aangaf voel ik nu zelf ook echt. Rene versie 2.0 is de beste tot nu toe! Heel erg bedankt daarvoor, ik weet je te vinden voor t geval dat nodig is!’

Bevrijdingsdag

Geplaatst op | Geef een reactie

Ik zit achter m’n buro, wilde graag wat schrijven op deze Bevrijdingsdag en lees terug wat ik een jaar geleden op deze dag schreef. Die tekst zou echt niet meer passen. Alles is zo anders.
Ik zoek mooie teksten op, oude aantekeningen, dingen die me raken, maar kan het maar niet vinden. Ik voel me wat onthand. Er gebeurt zoveel in de wereld, voor iedereen zo verschillend, sommigen heel happy en tevreden, anderen angstig, verdrietig over werk, ziekte, geldnood of wat dan ook. Het duizelt me een beetje, ik kan er geen vat op krijgen. De wereld is momenteel niet rond. De wereld is rafelig.

Ik laat het nu maar even, ga terug naar de zon, de lente, alle kleine mooie dingen. Naar de mensen om me heen, het werk dat ik graag doe, ook in deze wonderlijke tijd. Kijken naar wat er wel is en daar dankbaar voor zijn.
En gewoon op de knop Verzend drukken.

Het geheim van Pasen

Geplaatst op | Geef een reactie

Vandaag is het Pasen, wat staat voor nieuw leven, een nieuw begin. Een totaal ander Pasen dan de jaren hiervoor. Er gebeurt en verandert zoveel. Geen mens reageert er hetzelfde op. Soms loop je in een valkuil, soms zie je een nieuwe mogelijkheid. Je kunt thuis bij de huiswerkbegeleiding een kort lontje krijgen, maar tegelijkertijd door het nieuwe videobellen met je moeder meer in contact zijn dan daarvoor.

Het verhaal van Pasen is een nieuw begin. Ik kijk er graag ook anders naar. Het geheim van Pasen is voor mij dat het elke dag Pasen is; blijf niet hangen in stress, angst of irritatie. En blijf vooral ook openstaan voor nieuwe mogelijkheden.

Je mag elke dag opnieuw beginnen. Een leven lang!

Welke school kies jij voor je kind? En voor jezelf?

Geplaatst op | Geef een reactie

Ze is nogal streng voor zichzelf. Karin mag op het werk geen fouten maken, ze mag niet zwak zijn, moet de ideale partner zijn, de zorgzame moeder, de begripvolle vriendin…
Ze is veel strenger voor zichzelf dan voor anderen. Dat streng zijn voor jezelf, daar hebben wel meer mensen last van, en ik kon het vroeger ook heel goed. We zijn natuurlijk niet ‘streng voor onszelf geboren’. Als klein kind konden we iemand onbeschaamd lang aanstaren, krijsen als we dat wilden, lachen als we plezier hadden en ga zo maar door. Door je opvoeding en omgeving leer je als vanzelf wat er ‘hoort’, wat gewenst wordt. Je past je aan en zo sluipt in de loop van je leven het strenger worden voor jezelf erin. En dat neem je overal mee naar toe.

Twee heel verschillende scholen
Ik vertel Karin een verhaal over twee scholen. Op de ene school ligt de nadruk op de behaalde cijfers. Daar wordt je cijfer voor de rekentoets met kille stem klassikaal opgelezen: ‘Jantje de Vries, een 4’. Jantje krimpt in elkaar en durft thuis niks te vertellen.
Op de andere school roept de leraar het kind bij zich. Hij legt uit dat de antwoorden officieel niet goed zijn, maar vraagt Jantje daarbij naar zijn keuzes. De leraar geeft hem ook een compliment omdat hij een aantal goede stappen heeft genomen bij de complexe rekensommen. Gesterkt gaat Jantje terug naar zijn tafeltje, begrijpt het en is vast van plan om het de volgende keer anders aan te pakken.

Wat kies jij?
Ik vraag Karin welke school zij voor haar kind zou kiezen, waarop ze antwoordt: ‘die laatste school natuurlijk!’ Het blijft even stil. Dan vraag ik haar: ‘als je voor je kind zo overtuigd die laatste school zou kiezen, waarom ga je in je eigen leven dan steeds naar die strenge school…?’ Het kwartje valt.

Compassie met anderen is prachtig, maar als je geen compassie met jezelf hebt is ontwikkeling bijna onmogelijk…

Jan-Willem heeft Warmte nodig

Geplaatst op | Geef een reactie

Het is midden januari, nu precies een jaar geleden. Jan-Willem, 48 jaar, komt voor de derde keer. Het is buiten waterig en koud. Als de bel gaat doe ik open. En kijk wat omhoog naar hem, hij is bijna twee meter lang. Vertrouwd drukken we elkaar de hand. Ik maak een cappuccino voor ons beiden, we gaan zitten en glimlachen even naar elkaar. We wisselen wat uit, daarna raken we op dreef. Jan-Willem is ZZP’er en werkt als projectmanager bij een multinational. Dat kan hij echt goed. Maar er is iets in hem dat wringt.

Controle
Jan-Willem heeft het niet zo naar zijn zin. Hij moet vóór de files uit de deur uit, werkt ergens afgezonderd in een kantoortuin, directe collega’s werken op andere locaties. Contact gaat via de interne chatfunctie of video-call. Hij is veel tijd kwijt met zijn excel sheets op orde houden, met pakkende presentaties maken voor de stuurgroep, en ga zo maar door. Jan-Willem heeft alles zo graag onder controle. Dan heeft hij zekerheid. Hij werkt hard, compenseert de fouten van anderen, zorgt dat zijn zaakjes op orde zijn. Opdrachtgevers hebben wel graag zo’n Jan-Willem. Hij moet nu weer op zoek naar een nieuwe klus. Als hij daarnaar op zoek gaat kijkt hij praktisch, naar opdrachten die goed staan op zijn CV.

Thuis probeert Jan-Willem ook alles onder controle te houden. Hij wordt aangestuurd door angst, zoals zoveel mensen. Angst dat hij zijn baan kwijt zal raken, niet genoeg geld meer zal verdienen, niet meer met zijn gezin op vakantie kan, dat hij moet verhuizen etc. Als ik doorvraag heeft Jan-Willem ook thuis de basis eigenlijk goed voor elkaar. Er is alleen wel weinig tijd voor verbondenheid. Dat is wat Jan-Willem mist, op zijn werk, thuis, in zijn leven.

Verbondenheid, warmte
Eigenlijk heeft Jan-Willem niks te zoeken in die kale, kille, koude wereld. Wat wil Jan-Willem eigenlijk echt? Hij voelt zich fijn buiten, met een groep mensen, in de natuur. Als hij erover vertelt licht hij op. Samenzijn, de verbondenheid en warmte, dat hij wordt gezien, dat vindt hij fijn. Maar ja, daar verdien je niks mee… Dan zie je hem weer denken en komt hij weer in zijn hoofd terecht. Dan is de eenzaamheid er weer.

Natuurlijk snap ik dat Jan-Willem niet over drie maanden boswachter wordt op Schiermonnikoog. Maar écht Jan-Willem, ga op zoek naar een volgende klus, in een organisatie waar verbinding wel telt, waar mensen wel oog hebben voor elkaar, waar warmte is.

En ja, zo eindig ik de sessie: ‘Jan-Willem, je bent nu 48. Het enige wat ik zie wat jij nodig hebt, is WARMTE. Ik ben zo vrij je opnieuw welkom te heten op deze wereld voor de komende pakweg 40 jaar. Jan-Willem, ga ervoor, stel je hart open, zoek het in kleine dingen, in je werk en thuis, het is overal, geef het aan de ander, wees ontvankelijk voor de warmte die op je pad komt, omarm het, leef het…’ Dag Jan-Willem.

Een nieuw jaar: pleidooi voor Voluit Leven!

Geplaatst op | Geef een reactie

We staan op de drempel van 2020. Een nieuw decennium vangt aan. Er is nogal wat aan de hand in de wereld. Maar er gebeuren gelukkig ook nog steeds heel veel mooie dingen. De grote vraagstukken van onze tijd geven velen van ons een machteloos gevoel. Natuurlijk kunnen we zonnepanelen op ons dak plaatsen en wat minder vlees eten. Maar de grote vraagstukken verdwijnen daarmee niet zomaar.

Dieper verlangen
De vraag is natuurlijk wat we dan wel kunnen doen. Wat hebben we eigenlijk te doen? Hoe willen wij leven in dit nieuwe decennium? En hoe leven wij ons leven; leven we dat voluit of blijft het meer de automatische piloot die het dagelijks leven bepaalt?
Vroeger kwam ik wel eens in een organisatie, waarbij ik de foute grap maakte “wordt die cursus ‘vegeteren kun je leren’ hier nog steeds gegeven?”. Ik bedoelde daar dan mee dat mensen zo langs elkaar heen aan het praten waren, eindeloos naar hun beeldscherm konden turen, zonder voldoening naar huis gingen en tegelijkertijd opgewekt ‘fijne avond’ tegen elkaar zeiden. En natuurlijk af en toe vroegen ‘hoe gaat het met je’, om zonder het antwoord echt af te wachten ondertussen al door te lopen.
De kernvraag is: wanneer leven wij voluit? Laten we ons verrassen door wat er op ons pad wil komen? Hebben we de moed om naar binnen te kijken, om mensen aan te spreken, de moed om de poppenkast te doorbreken? De moed om ons diepere verlangen te volgen? Maken we ons niet vaak te klein en onbetekenend in wat we zouden kunnen? Nelson Mandela zei zo mooi bij zijn inaugurele speech: ‘your playing small doesn’t serve the world’. En zo is het ook.

Kerncompetentie
Kennen wij onszelf eigenlijk? Ik ken mezelf voor een deel, maar laat me altijd nog graag verrassen door wat er nog uit mij tevoorschijn wil komen. De Duitse dichter Rainer Maria Rilke verwoordde dat in een van zijn brieven uit 1904 heel mooi: ‘Want als wij ons dit bestaan van de enkeling voorstellen als een vrij grote of vrij kleine kamer, dan blijkt dat de meesten enkel een hoek van hun kamer leren kennen, een plaats aan het raam, een strook waarover ze heen en weer lopen. Dan hebben zij een bepaalde zekerheid.’ En zo is het ook en daarmee doen we het Leven en onszelf tekort.

In veel organisaties is moed een kerncompetentie maar hij wordt zelden en concreet en persoonlijk gemaakt. Het is een wondere wereld… Maar niets hoeft ons ervan te weerhouden ons leven voluit te leven. Ik wens je voor het komend jaar vooral veel moed toe!

Over God en sneeuw

Geplaatst op | Geef een reactie

Kerst staat voor de deur
Ik haal herinneringen op aan vroeger toen ik klein was. Kerst had wat magisch en voor mijn gevoel lag er altijd sneeuw. Ik herinner me dat we kerstliedjes zongen bij de schaapskooi op de hei. Bij familiebezoek, later in mijn leven, herinner ik me dat ik Kerst soms lastig vond omdat het er zo oppervlakkig aan toe ging. We gingen ook wel eens naar de kerk, maar daar kon ik mijn plek maar moeilijk vinden. Wel gebruikte ik de periode rond Kerst voor bezinning.

Ik lees al heel lang graag boeken van mensen die zoekende zijn naar God. Dat zijn altijd mensen die God niet ergens boven zoeken, maar in zichzelf, zoals Dag Hammarskjöld, secretaris-generaal van de VN in de vijftiger jaren. Hij liet het dagboek ‘Merkstenen’ na, waarin hij compacte notities deelde over zijn zoektocht en reflecties. Of Etty Hillesum, de Joodse vrouw die de oorlog niet overleefde en een indrukwekkend dagboek naliet over haar zoektocht in het leven en naar God. Ik heb ook best veel teksten gelezen van andere religies en voor mijn gevoel, of zo je wilt in mijn fantasie, konden de bronzoekers van al die religies het goed met elkaar vinden. Ze gebruikten alleen andere taalkaders.

Ontvankelijkheid
Nu na vele jaren herlees ik Meister Eckhart, een dominicaan uit de 13e eeuw die ongebruikelijk helder preekte. Hij raakt me. Eckhart zegt dat God door eenieder van ons heen wil stralen. Ook in mij is het met zekere regelmaat donker of ik ben te veel bezig met mijn eigen dingetjes. Dan zit er een of andere wikkel voor, net als wolken voor de zon.
Kerst is voor mij ontvankelijk zijn voor datgene wat geboren wil worden. En of je dat nu God noemt, of Liefde, of Zijn of wat dan ook, is misschien wel niet zo belangrijk. Het woord geeft toch nooit aan wat het is. Misschien dat deze Kerstgedachte ons allen milder kan maken. Ik wens iedereen fijne en goede dagen toe. En naast een hopelijk warm samenzijn met familie of vrienden, ook ruimte voor bezinning en verstilling. Even weg van drukte en lawaai.