Het geheim van Pasen

Geplaatst op | Geef een reactie

Vandaag is het Pasen, wat staat voor nieuw leven, een nieuw begin. Een totaal ander Pasen dan de jaren hiervoor. Er gebeurt en verandert zoveel. Geen mens reageert er hetzelfde op. Soms loop je in een valkuil, soms zie je een nieuwe mogelijkheid. Je kunt thuis bij de huiswerkbegeleiding een kort lontje krijgen, maar tegelijkertijd door het nieuwe videobellen met je moeder meer in contact zijn dan daarvoor.

Het verhaal van Pasen is een nieuw begin. Ik kijk er graag ook anders naar. Het geheim van Pasen is voor mij dat het elke dag Pasen is; blijf niet hangen in stress, angst of irritatie. En blijf vooral ook openstaan voor nieuwe mogelijkheden.

Je mag elke dag opnieuw beginnen. Een leven lang!

Welke school kies jij voor je kind? En voor jezelf?

Geplaatst op | Geef een reactie

Ze is nogal streng voor zichzelf. Karin mag op het werk geen fouten maken, ze mag niet zwak zijn, moet de ideale partner zijn, de zorgzame moeder, de begripvolle vriendin…
Ze is veel strenger voor zichzelf dan voor anderen. Dat streng zijn voor jezelf, daar hebben wel meer mensen last van, en ik kon het vroeger ook heel goed. We zijn natuurlijk niet ‘streng voor onszelf geboren’. Als klein kind konden we iemand onbeschaamd lang aanstaren, krijsen als we dat wilden, lachen als we plezier hadden en ga zo maar door. Door je opvoeding en omgeving leer je als vanzelf wat er ‘hoort’, wat gewenst wordt. Je past je aan en zo sluipt in de loop van je leven het strenger worden voor jezelf erin. En dat neem je overal mee naar toe.

Twee heel verschillende scholen
Ik vertel Karin een verhaal over twee scholen. Op de ene school ligt de nadruk op de behaalde cijfers. Daar wordt je cijfer voor de rekentoets met kille stem klassikaal opgelezen: ‘Jantje de Vries, een 4’. Jantje krimpt in elkaar en durft thuis niks te vertellen.
Op de andere school roept de leraar het kind bij zich. Hij legt uit dat de antwoorden officieel niet goed zijn, maar vraagt Jantje daarbij naar zijn keuzes. De leraar geeft hem ook een compliment omdat hij een aantal goede stappen heeft genomen bij de complexe rekensommen. Gesterkt gaat Jantje terug naar zijn tafeltje, begrijpt het en is vast van plan om het de volgende keer anders aan te pakken.

Wat kies jij?
Ik vraag Karin welke school zij voor haar kind zou kiezen, waarop ze antwoordt: ‘die laatste school natuurlijk!’ Het blijft even stil. Dan vraag ik haar: ‘als je voor je kind zo overtuigd die laatste school zou kiezen, waarom ga je in je eigen leven dan steeds naar die strenge school…?’ Het kwartje valt.

Compassie met anderen is prachtig, maar als je geen compassie met jezelf hebt is ontwikkeling bijna onmogelijk…

Jan-Willem heeft Warmte nodig

Geplaatst op | Geef een reactie

Het is midden januari, nu precies een jaar geleden. Jan-Willem, 48 jaar, komt voor de derde keer. Het is buiten waterig en koud. Als de bel gaat doe ik open. En kijk wat omhoog naar hem, hij is bijna twee meter lang. Vertrouwd drukken we elkaar de hand. Ik maak een cappuccino voor ons beiden, we gaan zitten en glimlachen even naar elkaar. We wisselen wat uit, daarna raken we op dreef. Jan-Willem is ZZP’er en werkt als projectmanager bij een multinational. Dat kan hij echt goed. Maar er is iets in hem dat wringt.

Controle
Jan-Willem heeft het niet zo naar zijn zin. Hij moet vóór de files uit de deur uit, werkt ergens afgezonderd in een kantoortuin, directe collega’s werken op andere locaties. Contact gaat via de interne chatfunctie of video-call. Hij is veel tijd kwijt met zijn excel sheets op orde houden, met pakkende presentaties maken voor de stuurgroep, en ga zo maar door. Jan-Willem heeft alles zo graag onder controle. Dan heeft hij zekerheid. Hij werkt hard, compenseert de fouten van anderen, zorgt dat zijn zaakjes op orde zijn. Opdrachtgevers hebben wel graag zo’n Jan-Willem. Hij moet nu weer op zoek naar een nieuwe klus. Als hij daarnaar op zoek gaat kijkt hij praktisch, naar opdrachten die goed staan op zijn CV.

Thuis probeert Jan-Willem ook alles onder controle te houden. Hij wordt aangestuurd door angst, zoals zoveel mensen. Angst dat hij zijn baan kwijt zal raken, niet genoeg geld meer zal verdienen, niet meer met zijn gezin op vakantie kan, dat hij moet verhuizen etc. Als ik doorvraag heeft Jan-Willem ook thuis de basis eigenlijk goed voor elkaar. Er is alleen wel weinig tijd voor verbondenheid. Dat is wat Jan-Willem mist, op zijn werk, thuis, in zijn leven.

Verbondenheid, warmte
Eigenlijk heeft Jan-Willem niks te zoeken in die kale, kille, koude wereld. Wat wil Jan-Willem eigenlijk echt? Hij voelt zich fijn buiten, met een groep mensen, in de natuur. Als hij erover vertelt licht hij op. Samenzijn, de verbondenheid en warmte, dat hij wordt gezien, dat vindt hij fijn. Maar ja, daar verdien je niks mee… Dan zie je hem weer denken en komt hij weer in zijn hoofd terecht. Dan is de eenzaamheid er weer.

Natuurlijk snap ik dat Jan-Willem niet over drie maanden boswachter wordt op Schiermonnikoog. Maar écht Jan-Willem, ga op zoek naar een volgende klus, in een organisatie waar verbinding wel telt, waar mensen wel oog hebben voor elkaar, waar warmte is.

En ja, zo eindig ik de sessie: ‘Jan-Willem, je bent nu 48. Het enige wat ik zie wat jij nodig hebt, is WARMTE. Ik ben zo vrij je opnieuw welkom te heten op deze wereld voor de komende pakweg 40 jaar. Jan-Willem, ga ervoor, stel je hart open, zoek het in kleine dingen, in je werk en thuis, het is overal, geef het aan de ander, wees ontvankelijk voor de warmte die op je pad komt, omarm het, leef het…’ Dag Jan-Willem.

Een nieuw jaar: pleidooi voor Voluit Leven!

Geplaatst op | Geef een reactie

We staan op de drempel van 2020. Een nieuw decennium vangt aan. Er is nogal wat aan de hand in de wereld. Maar er gebeuren gelukkig ook nog steeds heel veel mooie dingen. De grote vraagstukken van onze tijd geven velen van ons een machteloos gevoel. Natuurlijk kunnen we zonnepanelen op ons dak plaatsen en wat minder vlees eten. Maar de grote vraagstukken verdwijnen daarmee niet zomaar.

Dieper verlangen
De vraag is natuurlijk wat we dan wel kunnen doen. Wat hebben we eigenlijk te doen? Hoe willen wij leven in dit nieuwe decennium? En hoe leven wij ons leven; leven we dat voluit of blijft het meer de automatische piloot die het dagelijks leven bepaalt?
Vroeger kwam ik wel eens in een organisatie, waarbij ik de foute grap maakte “wordt die cursus ‘vegeteren kun je leren’ hier nog steeds gegeven?”. Ik bedoelde daar dan mee dat mensen zo langs elkaar heen aan het praten waren, eindeloos naar hun beeldscherm konden turen, zonder voldoening naar huis gingen en tegelijkertijd opgewekt ‘fijne avond’ tegen elkaar zeiden. En natuurlijk af en toe vroegen ‘hoe gaat het met je’, om zonder het antwoord echt af te wachten ondertussen al door te lopen.
De kernvraag is: wanneer leven wij voluit? Laten we ons verrassen door wat er op ons pad wil komen? Hebben we de moed om naar binnen te kijken, om mensen aan te spreken, de moed om de poppenkast te doorbreken? De moed om ons diepere verlangen te volgen? Maken we ons niet vaak te klein en onbetekenend in wat we zouden kunnen? Nelson Mandela zei zo mooi bij zijn inaugurele speech: ‘your playing small doesn’t serve the world’. En zo is het ook.

Kerncompetentie
Kennen wij onszelf eigenlijk? Ik ken mezelf voor een deel, maar laat me altijd nog graag verrassen door wat er nog uit mij tevoorschijn wil komen. De Duitse dichter Rainer Maria Rilke verwoordde dat in een van zijn brieven uit 1904 heel mooi: ‘Want als wij ons dit bestaan van de enkeling voorstellen als een vrij grote of vrij kleine kamer, dan blijkt dat de meesten enkel een hoek van hun kamer leren kennen, een plaats aan het raam, een strook waarover ze heen en weer lopen. Dan hebben zij een bepaalde zekerheid.’ En zo is het ook en daarmee doen we het Leven en onszelf tekort.

In veel organisaties is moed een kerncompetentie maar hij wordt zelden en concreet en persoonlijk gemaakt. Het is een wondere wereld… Maar niets hoeft ons ervan te weerhouden ons leven voluit te leven. Ik wens je voor het komend jaar vooral veel moed toe!

Over God en sneeuw

Geplaatst op | Geef een reactie

Kerst staat voor de deur
Ik haal herinneringen op aan vroeger toen ik klein was. Kerst had wat magisch en voor mijn gevoel lag er altijd sneeuw. Ik herinner me dat we kerstliedjes zongen bij de schaapskooi op de hei. Bij familiebezoek, later in mijn leven, herinner ik me dat ik Kerst soms lastig vond omdat het er zo oppervlakkig aan toe ging. We gingen ook wel eens naar de kerk, maar daar kon ik mijn plek maar moeilijk vinden. Wel gebruikte ik de periode rond Kerst voor bezinning.

Ik lees al heel lang graag boeken van mensen die zoekende zijn naar God. Dat zijn altijd mensen die God niet ergens boven zoeken, maar in zichzelf, zoals Dag Hammarskjöld, secretaris-generaal van de VN in de vijftiger jaren. Hij liet het dagboek ‘Merkstenen’ na, waarin hij compacte notities deelde over zijn zoektocht en reflecties. Of Etty Hillesum, de Joodse vrouw die de oorlog niet overleefde en een indrukwekkend dagboek naliet over haar zoektocht in het leven en naar God. Ik heb ook best veel teksten gelezen van andere religies en voor mijn gevoel, of zo je wilt in mijn fantasie, konden de bronzoekers van al die religies het goed met elkaar vinden. Ze gebruikten alleen andere taalkaders.

Ontvankelijkheid
Nu na vele jaren herlees ik Meister Eckhart, een dominicaan uit de 13e eeuw die ongebruikelijk helder preekte. Hij raakt me. Eckhart zegt dat God door eenieder van ons heen wil stralen. Ook in mij is het met zekere regelmaat donker of ik ben te veel bezig met mijn eigen dingetjes. Dan zit er een of andere wikkel voor, net als wolken voor de zon.
Kerst is voor mij ontvankelijk zijn voor datgene wat geboren wil worden. En of je dat nu God noemt, of Liefde, of Zijn of wat dan ook, is misschien wel niet zo belangrijk. Het woord geeft toch nooit aan wat het is. Misschien dat deze Kerstgedachte ons allen milder kan maken. Ik wens iedereen fijne en goede dagen toe. En naast een hopelijk warm samenzijn met familie of vrienden, ook ruimte voor bezinning en verstilling. Even weg van drukte en lawaai.

Tijd voor bezinning. Kom je ook?

Geplaatst op | Geef een reactie

Vrijdag is het weer Black Friday. De marketingmachines draaien volop. Ali Baba heeft Singles Day achter de rug met een omzet van 39 miljard dollar. En nu alweer Black Friday… De drie Dolle Dwazen Dagen van de Bijenkorf bestaan niet meer, maar of we dit jaar minder dwaas geworden zijn, ik weet het niet…
Voor mij is Black Friday inmiddels jaarlijks aanleiding tot een moment van bezinning geworden. Vind ik eigenlijk wel een betere invulling, als ik een keer onbescheiden mag zijn. Ik overdacht vanmorgen vroeg wat ik zoal meegemaakt heb dit jaar, wat ik geleerd heb, wat nu voor me aan de orde is. Het was voor mij een bijzonder jaar. Heel veel moois mee mogen maken, maar ook het jaar waarin mijn moeder is overleden. En niet te vergeten daarnaast al datgene wat gebeurde op het wereldtoneel. Maar dankbaarheid en innerlijke rijkdom overheersen in ruime mate. Dat is ook wel eens anders geweest. Zo gaat dat met het leven. Vastberaden ga ik over enkele weken 2020 in. Ik weet hoe ik wil werken en leven.

Kom je ook?
Ook dit jaar heb ik weer getuige mogen zijn van wat veel andere mensen meemaken in hun leven. Dat ervaar ik als een voorrecht. Heb jij zin en sta je ervoor open om in december ergens op een avond of middag in een kleine groep van zo’n vijf mensen eens terug te kijken op jouw jaar, op waar jij staat? Geen korting overigens, gewoon zomaar voor niets. Ik ben benieuwd…. Welkom!

Lees hieronder de ervaring van een van de eerdere deelnemers en meld je ook aan!

Gisteren mocht ik meedoen met het Black Friday initiatief van Erik. Hij had een open uitnodiging op Linkedin geplaatst om terug te kijken op 2017. Ik had geen idee wat ik precies kon verwachten, maar het is bij Erik altijd bijzonder en echt, dus toen ik op weg was naar Culemborg voelde ik opwinding en spanning. Het is een hele mooie avond geworden. Erik hielp een gesprek op gang met mensen die ook op zijn uitnodiging waren afgekomen. Soms kan intervisie worden opgedrongen, of een bepaald stramien aflopen. Bij Erik niet.
Wat fijn om vanuit rust, zonder oordeel en met humor te onderzoeken hoe je er nou echt bij zit, wat je voelt in je lichaam en waar je aandacht aan zou kunnen geven. Toen ik naar huis reed nam ik me voor om – in mijn leven van rennen, vliegen en presteren – vaker de rust te nemen om te groeien door stil te staan. Erik en de mensen die er waren gisterenavond, bedankt!

Functioneringsgesprek? Mijn dochter van zeven raakte de kern wel!

Geplaatst op | Geef een reactie

Achttien jaar geleden kwam ik thuis met mijn beoordelingsformulier van het werk. Dat was toen nog een dik pak papier, met vele aan te vinken keuzevakjes en tekst. Mijn dochter was 7 of 8 jaar en had net haar rapport gekregen. Ook zo eentje met vakjes, maar daaronder stond in een paar regels heel treffend hoe ze in de klas was. Ze liet het me vol trots zien. Ik glimlachte en zei dat ik het een prachtig rapport vond. Toen vertelde ik haar dat ik op mijn werk ook net mijn rapport had gehad, maar dat ik daar geen touw aan vast kon knopen. En dat ik eigenlijk verlangde naar net zo’n gewoon rapport als dat van haar.. Daarna ging ik de krant lezen. Even later kwam mijn dochter de kamer weer binnen; ze had een rapport voor me gemaakt! Met de volgende tekst:

‘een leuke papa. Veel aandagt voor speelen met kinderen. Veel goede ideeen voor zijn werk (en zijn kinderen). Leuk magneetpoppen, een gezelige kamer (vijn om op bezoek te komen). Hij kan zijn aandagt goed ergens bij houden. Papa kan goed overlegen, uitleggen. En word soms wild, maar kan goed zeggen dat hij te wilt was. Hij kan me goed helpen’

Het was ontroerend en zo trefzeker.

De volgende ochtend op het werk gaf ik het dikke pak papier ondertekend terug aan mijn leidinggevende, want zo hoorde dat. Vervolgens liet ik het rapport wat mijn dochter voor me gemaakt had ook aan hem zien en voegde er lachend aan toe “het is best fijn en krachtig als de kern in een paar zinnen geraakt wordt…

Een warme band met je ouders is helemaal niet zo gewoon

Geplaatst op | Geef een reactie

Laatst kwam er een man bij me, ik noem hem hierbij Wim. Het zat Wim wat tegen op het werk. Hij vertelde daarover en vertelde daarnaast ook dat zijn vader in zijn laatste levensfase zat. Vrijwel elke dag ging Wim bij hem langs. Het was duidelijk dat hij veel om zijn vader gaf, veel voor hem had gedaan en ook nog steeds deed. En ook dat hun contact zijn vader zo goed deed. Ik zei tegen hem dat ik dat bijzonder vond, waarop Wim zijn schouders ophaalde en zei ‘dat is toch gewoon’.

Wim bagatelliseerde wat er eigenlijk gebeurde. Ik vond dat hij zichzelf te kort deed. Het is namelijk helemaal niet gewoon dat je zo dichtbij en zo warm bij je vader kan zijn in deze fase. Of dat je elkaar helemaal accepteert zoals je bent. Dus ik protesteerde, het is zonde als je een wonder meemaakt maar dat niet als zodanig herkent. Het raakte hem… Wim voelde in een keer ook dat het inderdaad helemaal niet gewoon is en ook dat het de meeste vaders en zonen niet gegeven is, zo eenvoudig samen te kunnen zijn.

Het mooie wonder raakte mij ook. Ontroerd moest ik aan mijn moeder denken, die begin dit jaar overleden is en waar ik – weliswaar op een andere manier – zo’n mooi en bijzonder contact mee heb gehad de laatste jaren. Zo zaten we daar, twee mannen geraakt door een wonder en allebei dankbaar.

Het is zo goed om helemaal niets als vanzelfsprekend te zien. Wonderen zijn er veel vaker dan je denkt, laat je raken!
 

Vrijheid, maar wat is vrijheid?

Geplaatst op | Geef een reactie

‘Het is soms alsof we gevangenen zijn die door de tralies turen en ons afvragen hoe we erdoorheen kunnen gaan, terwijl achter ons de celdeur gewoon open staat…’

Vandaag is het 5 mei. We vieren Bevrijdingsdag. We mogen zo dankbaar zijn dat we in Nederland wonen, dat er geen oorlog is. We zijn bevrijd door de Amerikanen en de Canadezen. We kennen geen oorlog in ons land. Maar wat doen wij met die vrijheid? En wat vraagt het van ons om die vrijheid te bewaren? Hoe vrij zijn we zelf eigenlijk?
In onze maatschappij zijn we vaak gevangenen van onze conditioneringen en verwachtingen van anderen of van onszelf. We zijn officieel vrij, maar we zitten soms met gouden kettingen vast aan een baan. Of we zijn zo gevangen in onze relatie dat weinig bewegingsruimte is. Of we voelen onszelf ergens ongelukkig, maar doen alsof er niks aan de hand is.

Vrijheid vraagt moed. Moed om onder ogen te zien hoe het werkelijk is, wat er nodig is om trouw te zijn aan je diepere zelf. Want vaak weet je van binnen wel degelijk hoe het is en wat eigenlijk voor jou aan de orde is. Moed om zelf een waarachtig antwoord te geven op de diepere vragen die jou gesteld worden. De moed hebben om te zeggen dat je iets niet weet. Moed om kwetsbaar te durven zijn, omdat ook jij maar gewoon een mens bent. Moed om voluit sorry te zeggen als je er zelf naast zit. En moed om te durven staan voor wat je vindt. Het is de persoonlijk moed van ons allen die mede maakt of we onze vrijheid kunnen bewaren.

En ook als dat steeds beter lukt, zitten we natuurlijk nog regelmatig gevangen, achter de tralies. Een zacht hart, een ruime blik, de nodige zelfrelativering, humor, compassie en gewoon eens vragen om hulp… het helpt echt. Achter ons blijkt de celdeur immers steeds weer open te staan. En als we elkaar daar nou eens wat meer bij proberen te helpen? Dan staan we samen sterker voor onze vrijheid.

Paasverhaal; een nieuw begin?

Geplaatst op | Geef een reactie

Een man vond een adelaars ei en stopte het in het nest van één van zijn kippen op zijn erf. Het adelaarsjong werd uitgebroed samen met het legsel van de kip en groeide ermee op.
Zijn hele leven deed de adelaar wat de kippen deden, denkend dat ook hij een kip was die op een erf rondliep. Hij wroette in de aarde op zoek naar wormen en insecten. Hij klokte en kakelde. En hij sloeg met zijn vleugels en vloog een paar passen omhoog.

De jaren verstreken en de adelaar werd heel oud. Op een dag zag hij een schitterende vogel hoog boven hem aan de wolkeloze hemel. Hij maakte een majestueuze glijvlucht op de krachtige luchtstromen, met nauwelijks een enkele slag van zijn sterke gouden vleugels. De oude adelaar keek vol ontzag omhoog. “Wie is dat?”, vroeg hij. “Dat is de adelaar, de koning der vogels,” zei zijn buurman. “Hij behoort de lucht toe. Wij horen op aarde – wij zijn kippen”.

Zo leefde en stierf de adelaar als een kip, want dat dacht hij te zijn…