Het paradijs is in Groningen… met nieuwjaarswens

Geplaatst op | Geef een reactie |

Het nieuwe jaar is gestart, morgen ga ik weer aan de slag. De vakantie heeft me goed gedaan. Ik heb even aan de rand van het paradijs gezeten. Nee, ik hoefde daarvoor niet naar Costa Rica, Thailand of Bonaire. Was in het Groninger Museum bij de tentoonstelling van Chihuly, een spektakel van glas, licht en kleur. Ik was betoverd. Liet me raken, voelde me vrij en dankbaar. Zo wil ik leven! Ik wens je een kleurrijk en lichtgevend 2019. En laat je raken…

Ont-wikkelbudget, met minder wikkels is het prettiger werken en leven!

Geplaatst op | Geef een reactie |

Veel medewerkers hebben een eigen ont-wikkelbudget. Sommigen zitten met de vraag hoe zal ik dat besteden. Ik deel graag een idee! Elk mens wordt geboren met een bepaalde aanleg die in de genen besloten ligt. In de loop van ons leven worden we allemaal wat in-gewikkeld. Dat is een vrij onbewust proces. Het kan bijvoorbeeld zijn dat jij thuis vooral je emoties of gevoel niet moest laten zien. Of dat het heel belangrijk was dat je echt een hele goede baan moest vinden. Zo hebben we allemaal wat. We zijn ons op die manier gaan gedragen omdat we onszelf moesten beschermen. Ook veel andere gebeurtenissen in ons leven hebben geleid tot een verdere inwikkeling. Nu denken veel mensen dat ze die in-wikkeling ook werkelijk zijn: “ik ben nu eenmaal een heel rationeel iemand”. En dat is eigenlijk jammer als je wel degelijk ook een gevoelsmens bent. Ik zie het leven zo, dat het de moeite waard is om die wikkels weer kwijt te raken, jezelf weer te ont-wikkelen. Dan word je eigenlijk meer jezelf, wie je van nature bent. Je neemt jezelf tenslotte overal mee naar toe… ook naar je werk Misschien kun je ook zo kijken naar je ont-wikkelbudget. Eenvoudig leven en werken scheelt zo veel gedoe… Afbeelding: © Windsels, Ans Markus

Wie durft?

Geplaatst op | Geef een reactie |

‘Mens durf te leven’ is een lied geschreven in 1917. Het is 101 jaar oud. Het lied is vooral bekend geworden door Ramses Shaffy. Wende Snijders zong het gisterenavond in Pauw en pleitte ervoor dat het een nieuw lijflied zou worden. Ik deel dat met haar. We zitten vaak zo vast in onze conventies, vegeterende patronen, meer of minder bewuste angsten. En dat houdt ons klein. Dat ‘durf te leven’ betekent voor mij niet ‘doe maar waar je zin in hebt’. Voor mij wijst het me terug naar het diepe punt in mezelf waar ik kan voelen ‘of iets klopt of niet’. Vandaar wil ik mijn leven verder laten ontstaan of vormgeven. Vanuit dat punt werk ik ook, zodat we vrijere mensen kunnen worden. Dan stroomt het immers, worden we minder krampachtig, worden we eenvoudiger. En eenvoudig is wel prettig in deze complexe wereld. En ook ‘eenvoudiger worden’ gaat met vallen en opstaan ☺. Maar je valt minder hard en staat lichter op. Best fijn eigenlijk!

Willem is belangrijk

Geplaatst op | Geef een reactie |

Vorige week kwam Willem bij mij, hij was wat van slag. Ik ken hem inmiddels al twee jaar. Afgelopen vrijdag had hij een afspraak voor zijn werk met iemand die hoog in aanzien staat. Dat was niet niks voor Willem. Thuis was zijn puberzoon echter opstandig. Willem dreigde daardoor te laat te komen en was toen uitgebarsten in woede…. Hij vertelde het me met een zekere gene. Het was ook niet de eerste keer. Na dat weekend had Willem tegen zijn zoon gezegd: ‘ik ga morgen naar Erik’, waarop de jongen antwoordde: ‘dat is toch die man die je geleerd heeft om niet zo belangrijk te willen zijn…?’ Willem is overigens een bijzonder prettige en aardige man die toevallig op deze manier in-gewikkeld is geworden. Jij en ik zijn dat weer op een andere manier. Daar kunnen we flink last van hebben. Of het beperkt ons in ons zijn. Ont-wikkelen is de moeite meer dan waard. Een vrijer mens worden is best prettig…. En het helpt overal ☺.

Gebaande paden

Geplaatst op | Geef een reactie |

Geruite overhemden en buiten de gebaande paden… Vorige week had ik een afspraak met een seniormanager om eens bij te praten. Zij vertelde me het een en ander. Daarna vertelde ik over waar ik mee bezig ben. Vertelde ook over de actie bij de Zuidas; ‘Heb je een hart en klopt het nog’. Ik raakte enigszins op dreef. Ze zei onverwacht ‘stop, ik heb twee punten: de kleding die je aanhebt, draag je nu al 10 jaar en ik vind dat het niet meer bij je past zoals je nu bezig bent en het tweede punt is dat ik een opdracht voor je heb’. Ik was even stil en zei: ‘ik begrijp wat je bedoelt met die kleding, dat klopt wel’. En vervolgde: ‘ik wil dus wel andere kleding kopen, maar dan wil ik wel dat jij meegaat…’ De afspraak was snel gemaakt. Ik sloot af met ‘over die opdracht praat ik nog niet, eerst nieuwe kleren…’ We gingen lachend uit elkaar. Gisteren had ik de afspraak over de opdracht. Kwam lachend binnen in mijn nieuwe kleren. Het gesprek over de opdracht verliep ook verrassend onbevangen en met veel plezier en scherpte over een weer: over vitaliteit gesproken! Dank aan deze manager!

Chief Soul Officer Zuidas

Geplaatst op | Geef een reactie |

Vorige week zag ik een aflevering van de serie ‘Zuidas’. Vlak erna hoorde ik dat er tegenwoordig ‘Chief Happiness Officers’ bestaan. Ik dacht aan de wereld waarin echte vragen niet meer zo vaak gesteld worden. De titel ‘Chief Soul Officer Zuidas’ viel me binnen. Banner gemaakt (met dank aan mijn creatieve jongste dochter) en kaarten. Gisteren had ik de primeur. Het was boeiend, interessant, leuke reacties, mensen die strak doorliepen. Het was allemaal goed… We zullen doorgaan! (Ramses Shaffy)

Social media

Geplaatst op | Geef een reactie |

Vanmorgen was ik vroeg wakker. Ging naar beneden, pakte mijn muesli. Keek op mijn mail, naar het nieuws op televisie. Zag filmpje uit Amerika waar iedereen een warenhuis binnendrong. Het is BLACK FRIDAY.. Waar gaat het eigenlijk over…? Keek daarna eens naar mijn eigen aantekeningen over wat ik zoal meegemaakt heb dit jaar, wat ik geleerd heb, wat nu voor me aan de orde is. Best veel eigenlijk; veel gelachen, gehuild, plezier gemaakt, bang geweest, genoten, eenzaamheid ervaren, verbondenheid gevoeld met anderen, mijn kracht gevoeld, stilte in mezelf. In mijn werk mag ik getuige zijn van wat veel andere mensen meemaken in hun leven. Dat ervaar ik als een voorrecht. Heb jij zin en sta je ervoor open om in december ergens op een avond of middag met vijf andere mensen eens terug te kijken op jouw jaar, op waar je staat? Geen korting overigens, gewoon zomaar voor niets. Ik ben benieuwd…. Welkom!

Kernwaarden zijn Werkwoorden

Geplaatst op | Geef een reactie |

Een tijd terug had ik een heidag met een directieteam van 6 mensen. Ze wilden zich bezinnen en vooruitkijken en vonden het belangrijk om in het begin tijd te nemen om hun gezamenlijke waarden te benoemen. Bekende woorden als integriteit, respect, openheid en transparantie kwamen op tafel. Ze hadden elkaar echt gevonden. Een uur later was een van managers aan de beurt om zijn visie te vertellen op een onderwerp. Binnen enkele minuten merkte ik dat de rest er al niet meer bij was. De spreker leek ook niet echt op zijn gemak. Ik onderbrak hem en vroeg de anderen wat er de afgelopen minuten door hen heen was gegaan aan gedachten en gevoelens. Ik nodigde ze uit om daarbij meedogenloos eerlijk te zijn. Na twee minuten stilte kwamen de antwoorden, variërend van ‘laat hem maar lullen met zijn stokpaardje’, ‘ik dacht aan het weekend met mijn schoonouders’ tot ‘pffft..’. Ik antwoordde: ‘het staat me nog vaag bij dat jullie elkaar een uur geleden geroerd in de ogen aankeken en respect echt een kernwaarde vonden…’. Daarna keek ik ze om de beurt aan en eindigde met ‘respect is een werkwoord. En nu is het pauze…’. Verder zei ik niks en verliet de ruimte. Een kwartier later begonnen we met echt een goed gesprek.

Je bent er, maar ben je er wel?

Geplaatst op | Geef een reactie |

Ik had onlangs een netwerkgesprek over wat ik kon betekenen voor een organisatie. Het was een aardige man. Hij had een vol hoofd , dat was duidelijk. Hij was er gewoon niet helemaal. Ik stelde voorzichtig een aantal vragen, maar hij bleef in zijn hoofd. Best aardig gepraat hoor al met al, maar toch was het ‘m niet. Aan het einde vroeg ik of ik hem feedback mocht geven. Dat mocht, graag zelfs. Ik keek hem aan en zei: “voor mijn gevoel was je er met hoofd maar voor 20% bij.” Hij beaamde dat aarzelend, was druk bezig met alle dingen die nog moesten. Ik vervolgde “je hart zat vooral op slot, ik kon je niet vinden, dus laten we zeggen 10% aanwezigheid”. “Ja, daar gun ik me de rust niet voor” zei hij. Ik plaagde hem aan het eind: “Als je nu naar je uurloon kijkt en je vermenigvuldigt dat voor de tijd dat je er in dit gesprek werkelijk even met je hoofd en met je hart bent, dan wordt je per minuut wel erg goed betaald…” Hij kon het hebben. Daarna stond hij op en beende drie meter voor mij uit richting de uitgang. Ik was immers slechts een bezoeker. Ik zei “ho, hoeveel seconden denk je nu te besparen…”. Toen voelde hij het echt.